Chwilkę...

IMG_7667-1200x1600.jpeg

20 września 2024 LeczenieSchorzenia

Problem z nerkami u kota dotyczy zwykle starszych osobników i jest bardzo powszechną dolegliwością zdrowotną. Choroby nerek mogą być dość podstępne i rozwijać się bezobjawowo przez długi czas, odbierając właścicielom kotów możliwość wczesnej reakcji. W efekcie, do gabinetów weterynaryjnych trafiają czworonogi w zaawansowanym stadium schorzenia. Warto zatem wiedzieć, jakie problemy z nerkami u kota są diagnozowane najczęściej, jakie są ich symptomy i dostępne współcześnie metody leczenia.

Problem z nerkami u kota. Jakie są najczęstsze schorzenia nerek?

Nerki pełnią w organizmie kota wiele ważnych funkcji – filtrują krew, usuwają toksyny, odpowiadają za regulację ciśnienia krwi oraz równowagę elektrolitową. Niestety, narządy te są również narażone na różne choroby, które mogą prowadzić do ich niewydolności. Najczęściej występujące problemy z nerkami u kota to:

  • Przewlekła niewydolność nerek – jedno z najczęściej diagnozowanych schorzeń u starszych kotów. Charakteryzuje się stopniowym pogorszeniem funkcji nerek, co skutkuje gromadzeniem się toksyn w organizmie kota. Jest chorobą postępującą, a więc raz zdiagnozowana wymaga długotrwałej opieki i stałego monitorowania stanu zwierzaka.
  • Ostra niewydolność nerek – w odróżnieniu od przewlekłej formy, ostra niewydolność nerek rozwija się nagle i może być wynikiem zatrucia, infekcji lub uszkodzenia nerek w następstwie urazu. Wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej, ponieważ może prowadzić do szybkiego pogorszenia stanu zdrowia kota.
  • Kamica nerkowa – kamienie nerkowe to twarde złogi mineralne, które mogą tworzyć się w nerkach ludzi i zwierząt. Ich pojawienie się może skutkować bólem, występowaniem przewlekłych infekcji dróg moczowych, a w niektórych przypadkach blokadą przepływu moczu, która stanowi zagrożenie życia.
  • Infekcje nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek) – infekcje są zwykle wynikiem zakażenia bakteryjnego, które przemieszcza się z dolnych dróg moczowych do nerek. Symptomy mogą być subtelne, ale w przypadku braku leczenia skutkują poważnym uszkodzeniem nerek.

Problemy z nerkami u kota – objawy

Objawy problemów z nerkami u kota zazwyczaj pojawiają się stopniowo i bywają niespecyficzne, co utrudnia ich diagnozę. Istnieje jednak kilka sygnałów ostrzegawczych, które powinny zwrócić uwagę właścicieli. Należą do nich:

  • zwiększone pragnienie,
  • częstsze oddawanie moczu,
  • krwiomocz,
  • utrata apetytu,
  • spadek masy ciała,
  • wystąpienie wymiotów i biegunki,
  • zmiany w zachowaniu,
  • pogorszenie stanu sierści,
  • nieprzyjemny zapach z pyszczka.

Jednym z pierwszych objawów problemów z nerkami u kota jest zwiększona ilość wypijanej przez niego wody oraz częstsze korzystanie z kuwety. Wynika to z zaburzenia zdolności nerek do koncentracji moczu. Cierpiące na choroby tego narządu czworonogi często tracą apetyt, czego konsekwencją jest spadek masy ciała. Do utraty wagi mogą przyczynić się także problemy trawienne – biegunka i wymioty.

Objawem problemu z nerkami u kota jest także pojawienie się charakterystycznego, nieprzyjemnego zapachu z pyszczka, co jest rezultatem gromadzenia się toksyn w organizmie. Niewydolność nerek nierzadko prowadzi do pogorszenia kondycji sierści, która wypada w większej niż zwykle ilości, staje się matowa i tępa w dotyku.

Efektem złego samopoczucia kota może być także jego odmienne zachowanie – apatia, unikanie kontaktu z człowiekiem, senność czy miauczenie bez wyraźnego powodu.

Problem z nerkami u kota – leczenie

Objawów problemów z nerkami u kota nie należy lekceważyć. W przypadku ostrych i nagle występujących chorób, najważniejsze jest szybkie działanie. Natomiast choroby przewlekłe wymagają specjalistycznej opieki i kontroli. Leczenie problemów nerkowych u kotów zależy od stopnia zaawansowania choroby oraz jej rodzaju. Współczesne metody leczenia zwykle przynoszą jednak dobre rezultaty, jeśli zostaną wdrożone na czas.

Stosowanie leków, których zadaniem jest kontrolowanie ciśnienia krwi i wspieranie funkcjonowania nerek, jest zalecane w przypadku przewlekłej niewydolności. Poprawiają one także samopoczucie zwierzaków, poprzez przeciwdziałanie biegunkom i wymiotom.

Ważnym elementem leczenia jest odpowiednia dieta. Koty z problemami nerkowymi często wymagają stosowania pokarmu o obniżonej zawartości białka, fosforu i sodu, który jest łatwiej przyswajalny. Specjalne diety mogą również zawierać dodatki wspomagające funkcje nerek, takie jak kwasy tłuszczowe omega-3. Zaleca się także unikanie suchej karmy, której trawienie dodatkowo obciąża nerki.

Częste oddawanie moczu przez kota może prowadzić do odwodnienia organizmu. Wspieranie nawodnienia jest konieczne – zwłaszcza przy zaawansowanej niewydolności nerek. Aby uchronić kota przed nadmierną utratą płynów i stymulować wydalanie toksyn, potrzebne może być regularne podawanie płynów podskórnie.

Opieka nad kotem z problemami nerkowymi oznacza także systematyczne wizyty kontrolne u weterynarza i wykonywanie badań laboratoryjnych krwi oraz moczu. Pozwalają one na szybką reakcję w razie postępu choroby lub dostosowanie nowych metod leczenia.

Problem z nerkami u kota – objawy, leczenie. Podsumowanie

Problemy z nerkami u kota mogą poważnie wpływać na jakość i długość życia naszego pupila. Wczesne rozpoznanie objawów oraz odpowiednie leczenie są kluczowe w zapobieganiu niebezpiecznym komplikacjom. Pamiętajmy, że koty często ukrywają swoje dolegliwości, dlatego tak ważne jest obserwowanie ich zachowań i reagowanie na wszelkie niepokojące zmiany.

Jeśli zauważysz objawy problemów z nerkami u kota, nie zwlekaj z wizytą u weterynarza. Im szybciej zostanie postawiona diagnoza, tym większe szanse na skuteczne leczenie i poprawę jakości życia otrzyma Twój podopieczny.


animals-2198994_1280
padaczka
35552184_1741047722646679_5653044918591946752_n

20 września 2024 LeczenieSchorzenia

Nadwaga u psów to poważny problem, który dotyczy coraz większej grupy naszych czworonożnych przyjaciół. Szacuje się, że nawet co trzeci pies może cierpieć z powodu otyłości lub nadwagi. Jest to zjawisko niepokojące, ponieważ nadmierna masa ciała może prowadzić do wielu poważnych problemów zdrowotnych oraz znacząco obniża jakość i długość życia pupili. W tym artykule omówimy, czym może być spowodowana otyłość u psów, jakie są jej potencjalne skutki oraz podpowiemy, jak skutecznie odchudzić psa.

Nadwaga u psów – możliwe przyczyny zwiększonej wagi

Przyczyny nadwagi u psów zwykle są bardzo zróżnicowane. Najczęściej są kombinacją kilku czynników, takich jak predyspozycje genetyczne, nadwyżka kaloryczna oraz niski poziom aktywności fizycznej zwierzaka.

  • Dieta

Główną przyczyną nadwagi u psów jest za duża ilość spożywanych kalorii w stosunku do zapotrzebowania energetycznego organizmu oraz nieprawidłowo zbilansowane posiłki. Wiele psów otrzymuje zbyt obfite porcje jedzenia, bogate w tłuszcze i węglowodany. Prowadzi to do gromadzenia się nadmiaru tkanki tłuszczowej, która nie stanowi jedynie problemu estetycznego, ale ma istotny wpływ na zdrowie i komfort życia psa. W jej redukcji ważną rolę odgrywa również odpowiednia dawka ruchu. Psy, podobnie jak ludzie, potrzebują regularnej aktywności fizycznej, aby spalać nadprogramowe kalorie.

  • Sterylizacja, kastracja

Wyjątkową uwagę na odpowiednie porcje podawanej karmy powinni zwracać właściciele zwierzaków sterylizowanych lub kastrowanych. Po tym zabiegu możliwe jest spowolnienie metabolizmu psa, co przy mniejszej aktywności może prowadzić do przybierania na wadze. Warto wspomnieć, że mniejsze zapotrzebowanie kaloryczne mają także starsze psy, dlatego zaleca się ograniczenie wielkości ich posiłków.

  • Rasa

Niektóre rasy psów są bardziej predysponowane do tycia niż inne. Przykładem mogą być labradory i golden retrievery, husky, beagle, jamniki, buldogi angielskie, mopsy czy bassety, które mają naturalną skłonność do nadwagi.

  • Zaburzenia hormonalne

Za otyłość u psów odpowiedzialne mogą być również zaburzenia hormonalne, takie jak niedoczynność tarczycy. W tym przypadku, nawet jeśli dieta i poziom aktywności fizycznej czworonoga nie uległ zmianie, może on niekontrolowanie przybrać na wadze.

Dlaczego otyłość u psów stanowi zagrożenie dla ich zdrowia?

Otyłość u psów może prowadzić do rozwoju bardzo poważnych chorób. Dodatkowe kilogramy obciążają serce czworonoga i narażają go na rozwój nadciśnienia tętniczego oraz problemów kardiologicznych. Co więcej, ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. jest znacznie wyższe w przypadku otyłych psów. Cukrzyca to wymagający stałego leczenia, niebezpieczny stan, w którym organizm nie radzi sobie z prawidłowym regulowaniem poziomu cukru we krwi.

Nadmierna tkanka tłuszczowa może uciskać na narządy wewnętrzne, w tym płuca, co skutkuje problemami z oddychaniem, zwłaszcza podczas wysiłku fizycznego.
Nadprogramowe kilogramy mają także negatywny wpływ na stawy i prowadzą do zwyrodnień, bólu oraz ograniczenia mobilności psa.

Dlaczego jeszcze właściciele psów powinni kontrolować ich wagę? Badania wykazują, że otyły pies może żyć średnio o 2 lata krócej niż pies o prawidłowej masie ciała. Dlatego jeśli zależy nam na długim życiu naszego zwierzaka, nie możemy dopuszczać do jego utycia.

Otyły pies – jak skutecznie odchudzić psa?

Otyłość u psów to stan, z którym należy walczyć. Odchudzanie psa warto zacząć od wizyty u weterynarza, który oceni ogólną kondycję i zdrowie pupila oraz doradzi, jakie metody zwalczania dodatkowych kilogramów można wdrożyć. Odchudzanie jest procesem, w którym kluczowa jest konsekwencja i cierpliwość, ponieważ pierwsze efekty nie pojawią się od razu.

Zazwyczaj podstawowym sposobem na odchudzanie psa jest zmiana jego diety. Ważne, aby wybrać karmę o obniżonej kaloryczności, ale bogatą w białko, witaminy i minerały. Dieta powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb psa i uwzględniać jego wiek, rasę, aktywność fizyczną oraz stan zdrowia. Znaczenie ma także regularność posiłków. Najlepiej, aby karma była podawana o stałych porach, aby pomagać regulować metabolizm i zapobiegać nadmiernemu gromadzeniu się tłuszczu. Niewskazane jest także częstowanie psa przysmakami między posiłkami.

W parze z dobrze zbilansowaną pod względem odżywczym i kalorycznym dietą, powinna iść także odpowiednia dawka ruchu. Regularna aktywność fizyczna jest bowiem kluczowa w procesie utraty wagi. Rodzaj i intensywność ćwiczeń należy dostosować do możliwości psa. Na początek mogą to być dłuższe spacery, a z czasem bardziej wymagające formy aktywności – bieganie, pływanie czy zabawy z piłką.

Aby kontrolować postępy, dobrze jest prowadzić dziennik i systematycznie notować wagę psa. Jeżeli odchudzanie psa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, warto skonsultować się z weterynarzem w celu lepszego dostosowania planu. Może zalecić specjalistyczną karmę, suplementy diety lub leki wspomagające utratę wagi.

Nadwaga u psów – jak skutecznie odchudzić psa? Podsumowanie

Nadwaga u psów to poważny problem zdrowotny, który nie tylko obniża jakość życia zwierzęcia, ale także może skrócić jego długość. Przyczyny nadwagi są różnorodne i często wynikają z niewłaściwej diety oraz braku aktywności fizycznej. Edukowanie właścicieli psów na temat zagrożeń związanych z nadmierną masą ciała pozwala na podejmowanie odpowiednich kroków, aby zapobiec przykrym konsekwencjom tego stanu.

Odpowiedź na pytanie, jak skutecznie odchudzić psa, jest dość złożona. Odchudzanie psa powinno być przeprowadzane stopniowo i pod nadzorem weterynarza, aby zapewnić jego bezpieczeństwo i efektywność. Zmiana diety, regularna aktywność fizyczna oraz monitorowanie postępów to kluczowe elementy. Warto pamiętać, że zdrowy pies to szczęśliwy pies, a odpowiednia masa ciała jest jednym z fundamentów jego dobrego samopoczucia i długiego życia.


iStock_000018574089Medium-1200x873.jpg

18 września 2024 LeczenieSchorzenia

Psy, podobnie jak ludzie, potrafią kontrolować pęcherz moczowy i czas oddawania moczu. Jednak niekiedy ten naturalny mechanizm zostaje zakłócony, a pies bezwiednie popuszcza mocz w mniejszej lub większej ilości w różnych sytuacjach. Taki stan bywa uciążliwy dla właściciela czworonoga, który musi poświęcać więcej czasu na sprzątanie. Schorzenia układu moczowego zwierząt to jeden z najbardziej powszechnych powodów do odwiedzenia gabinetu weterynarza. Czym jest nietrzymanie moczu u psa i jak je leczyć? Odpowiadamy!

Czym jest nietrzymanie moczu u psa?

Nietrzymaniem moczu nazywany jest stan, w którym pies jest niezdolny do kontrolowania wycieku moczu i oddaje go mimowolnie. Zazwyczaj problem ten dotyka psich seniorów oraz suczki po zabiegu sterylizacji, ale może występować także u młodych i dorosłych psów. Czasem właściciele nie zdają sobie sprawy z występującej u zwierzaka dolegliwości, a załatwianie się w niewłaściwych miejscach tłumaczą problemami behawioralnymi. O ile jednak pupil może oddawać mocz ze stresu, pod wpływem lęku lub w przypływie ekscytacji, niekontrolowana mikcja ma zwykle podłoże w zaburzeniach pracy układu moczowego, gospodarki hormonalnej i różnych schorzeniach lub anomaliach w jego obrębie.

Najczęstsze przyczyny nietrzymania moczu u psa

Tak jak wspominaliśmy, nietrzymanie moczu u psa może mieć wiele przyczyn. Do najczęstszych z nich należą:

  • Podeszły wiek psa – u starszych czworonogów mięśnie odpowiedzialne za utrzymanie moczu w pęcherzu słabną, prowadząc do niekontrolowanego załatwiania się.
  • Infekcja dróg moczowych – to kolejny powód, przez który psy mogą mimowolnie popuszczać mocz. Ma to związek z większą potrzebą jego oddawania oraz towarzyszącym infekcji dyskomfortem.
  • Kamienie pęcherza moczowego – kamienie w pęcherzu moczowym mogą blokować przepływ moczu i prowadzić do jego bezwiednego wycieku.
  • Zaburzenia hormonalne – nietrzymanie moczu u suczek często bywa związane z niedoborem estrogenów po sterylizacji. Zmiany poziomu hormonów mogą skutkować osłabieniem mięśni odpowiedzialnych za zamykanie pęcherza moczowego.
  • Nieprawidłowa anatomia – wrodzone wady anatomiczne, takie jak przemieszczenie cewki moczowej, mogą prowadzić do problemów z nietrzymaniem moczu, szczególnie u młodszych psów.
  • Choroby neurologiczne – uszkodzenie nerwów, które kontrolują pęcherz moczowy, spowodowane chorobami, jak dyskopatia, urazy kręgosłupa czy guzy mózgu, także mogą być przyczyną nietrzymania moczu u psa.
  • Przyjmowanie niektórych leków – leki działające moczopędnie mogą wpływać na zdolność do kontrolowania pęcherza moczowego u psów.

Nietrzymanie moczu u psa – objawy

Metody leczenia dolegliwości, jaką jest nietrzymanie moczu u psa, uzależnione są od przyczyny problemu. Nie należy leczyć zwierzaka domowymi sposobami, a niepokojące objawy warto skonsultować z lekarzem weterynarii. Wizyta w gabinecie specjalisty jest wskazana, gdy:

  • zauważamy plamy moczu na podłodze, dywanie czy w miejscu spoczynku psa,
  • pies często liże okolice genitalne,
  • zwierzak częściej niż zwykle oddaje mocz lub prosi o spacer,
  • czujemy nieprzyjemny, ostry lub amoniakowy zapach (np. sierści lub legowiska psa),
  • pies zachowuje się niespokojnie, wykazuje objawy lęku lub unika kontaktu z właścicielem.

Leczenie nietrzymania moczu u psa

Podstawowym sposobem leczenia problemów moczowych u psa jest farmakoterapia. Jeśli nietrzymanie moczu jest spowodowane infekcją dróg moczowych, leczenie polega na podawaniu odpowiednich antybiotyków. W czasie diagnostyki pobiera się mocz na posiew bakteriologiczny, żeby antybiotykoterapia była celowana, czyli skierowana przeciwko konkretnym, zidentyfikowanym bakteriom. Dzięki temu terapia antybiotykiem będzie bardziej skuteczna. Niestety, wiele infekcji ma charakter nawrotowy lub przewlekły, dlatego terapia musi być prowadzona pod ścisłą opieką weterynarza. W przypadku suczek, u których nietrzymanie moczu jest wynikiem niedoboru estrogenów, lekarz może zalecić terapię hormonalną. Preparaty zawierające estrogeny mogą pomóc w wzmocnieniu mięśni kontrolujących pęcherz moczowy i zapobiegać nieświadomym wyciekom. Na rynku dostępne są także leki wspomagające mięśnie pęcherza moczowego lub zmniejszające nadmierne napięcie mięśni gładkich.

W przypadku pupili z anomaliami w obrębie układu moczowego, anatomicznymi wadami wrodzonymi lub kamieniami pęcherza, konieczne może być przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Operacja ma na celu korekcję nieprawidłowości anatomicznych lub usunięcie złogów mineralnych oraz przywrócenie prawidłowej kontroli nad pęcherzem moczowym.

Kiedy za nietrzymanie moczu u psa odpowiadają choroby o podłożu neurologicznym, terapia może obejmować stosowanie leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych oraz wspomagających regenerację nerwów. W bardziej złożonych przypadkach konieczna może być rehabilitacja lub interwencja chirurgiczna.

Czasem problemy w obrębie układu moczowego dotykają psów otyłych. W tej sytuacji pomocne może okazać się wdrożenie odpowiedniej diety oraz regularnej aktywności fizycznej. Dieta o niskiej zawartości soli i tłuszczu może pomóc w utrzymaniu prawidłowej wagi psa, zmniejszając tym samym nacisk na pęcherz moczowy.

Nietrzymanie moczu u psa. Przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia. Podsumowanie

Nietrzymanie moczu u psa to problem, który może znacząco wpływać na komfort życia zarówno zwierzęcia, jak i jego właściciela. Kluczem do skutecznego leczenia jest wczesne zdiagnozowanie przyczyny oraz wdrożenie odpowiedniej terapii. Właściciele powinni zwracać uwagę na wszelkie niepokojące objawy u swojego pupila i niezwłocznie konsultować je z weterynarzem, gdy zauważą jakiekolwiek oznaki problemów w obrębie układu moczowego.


photo-output
data_0
data_1
wanda_0
wanda_2
wanda_3
izzy_1
nelson_0

7 lipca 2024 Leczenie

TPLO – Operacja więzadła krzyżowego

Zabieg TPLO (Tibial Plateau Leveling Osteotomy) to operacja na tylnej kończynie, która pomaga psom z zerwanym więzadłem krzyżowym przednim CCL (cranial cruciate ligament) wrócić do zdrowia. Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego CCL (u ludzi: ACL – anterior cruciate ligament ) zdarza się często podczas nagłych ruchów, takich jak gwałtowne zatrzymanie, skręt czy skok. Może do tego dojść podczas intensywnej aktywności fizycznej lub zabawy, szczególnie u psów aktywnych. Starsze psy lub te z nadwagą są również bardziej narażone, ponieważ ich więzadła mogą być osłabione poprzez zużycie lub dodatkowe obciążenie. Nagły, nienaturalny ruch kolana prowadzi do zbyt dużego napięcia na więzadle, co skutkuje jego zerwaniem.

Oto kilka objawów, występujących, niezależnie od gatunku zwierzęcia, które właściciele mogą zauważyć u swoich pupili, gdy dojdzie do zerwania więzadła krzyżowego przedniego:

  1. Kulawizna: Zwierzę zaczyna kuleć na jedną z kończyn, co jest najbardziej zauważalne podczas chodzenia lub biegu.
  2. Unikanie ruchu: Zwierzę staje się mniej aktywne, unika biegania, skakania i wspinania się.
  3. Obrzęk stawu: Staw kolanowy może być opuchnięty i bolesny przy dotyku, co może powodować dyskomfort u zwierzęcia.
  4. Zmiana pozycji siedzenia: Zwierzę może siedzieć w nietypowy sposób, często z wyciągniętą do przodu bolącą kończyną.
  5. Trudności z wstawaniem: Zwierzę może mieć trudności z wstawaniem, zwłaszcza po dłuższym odpoczynku lub śnie.
  6. Zmniejszona aktywność: Ogólna niechęć do ruchu i zmniejszona aktywność fizyczna mogą być zauważalne.

W przypadku zaobserwowania któregoś z tych objawów, właściciele powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem weterynarii. Wczesna diagnoza i leczenie mogą znacząco poprawić komfort i zdrowie zwierzęcia. W naszej klinice konsultacje ortopedyczne prowadzą specjaliści: dr Paulina Kot i dr Paweł Adam Mucha.

Techniki osteotomii korekcyjnej piszczeli są obecnie najbardziej rozpowszechnionymi i najczęściej stosowanymi technikami operacyjnymi, ponieważ umożliwiają szybszy powrót zwierzęcia do zdrowia, z powrotem do funkcjonalności pooperacyjnej, ocenianym jako dobry do doskonałego u ponad 90% operowanych psów, a także zmniejszają rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów w tej patologii. Zasada na której się opierają, polega na wykonaniu osteotomii korekcyjnej piszczeli w taki sposób, aby siły kompresji, które podczas chodzenia działają na więzadło krzyżowe przednie i nachylony plateau piszczeli, działały prostopadle do samego plateau piszczeli lub więzadła rzepki, czyniąc staw stabilnym i eliminując potrzebę „działania stabilizującego” więzadła krzyżowego przedniego.

Trzy najczęściej stosowane osteotomie korekcyjne to TPLO, CWO i TTA. wszystkie metody wykonujemy w naszej klinice!

TPLO (Tibial Plateau Leveling Osteotomy) została po raz pierwszy opisana przez Amerykanina Slocuma w 1993 roku i polega na radialnej osteotomii bliższej części piszczeli i jej rotacji. Taka rotacja zmienia kąt nachylenia plateau piszczeli, co sprawia, że siły kompresji podczas chodzenia działają prostopadle do samego plateau piszczeli, stabilizując w ten sposób staw.

Zabieg chirurgiczny naprawy zerwanego więzadła krzyżowego przedniego (CCL) u zwierząt metodą TPLO (Tibial Plateau Leveling Osteotomy) jest jedną z najczęściej stosowanych i najbardziej skutecznych technik. 

Oto krok po kroku, jak przebiega ten zabieg:

  1. Przygotowanie pacjenta:
    • Pies poddawany jest premedykacji i znieczuleniu regionalnemu, a następnie wprowadzany jest w znieczulenie ogólne.
    • Wykonywane są ewentualne dodatkowe badania RTG z pomiarami. 
    • Pole operacyjne jest dokładnie ogolone, umyte i odkażone.
    • Monitorowane są funkcje życiowe pacjenta, prowadzona jest płynoterapia.
  2. Dostęp do stawu kolanowego:
    • Wykonujemy cięcie na przednio-przyśrodkowej stronie kolana, aby uzyskać dostęp do stawu kolanowego.
    • Tkanki miękkie są delikatnie odseparowane, aby uwidocznić kość piszczelową.
  3. Osteotomia kości piszczelowej:
    • Wykonujemy cięcie kości piszczelowej za pomocą specjalnej piły – osteotomu. Cięcie to ma na celu zmianę kąta nachylenia plateau piszczeli.
    • Używa się specjalnego prowadnika, aby zapewnić precyzyjność cięcia.
  4. Obrót fragmentu kości:
    • Fragment kości piszczelowej zostaje obrócony w taki sposób, aby zmienić kąt nachylenia plateau piszczelowego. Ta zmiana redukuje siły działające na uszkodzone więzadło krzyżowe przednie, co stabilizuje staw kolanowy.
  5. Stabilizacja za pomocą płyty i śrub:
    • Obrócony fragment kości jest stabilizowany za pomocą specjalnej tytanowej płyty i śrub, które są mocowane do kości piszczelowej.
    • Płyta i śruby zapewniają stabilność kości podczas procesu gojenia.
  6. Zamknięcie rany:
    • Chirurg sprawdza, czy płyta i śruby są prawidłowo umiejscowione i czy staw kolanowy jest stabilny.
    • Następnie tkanki miękkie są zszywane warstwami, a na końcu zakłada się szwy na skórę.
  7. Pooperacyjna opieka i rehabilitacja:
    • Zwierzę jest monitorowane, aż się wybudzi z narkozy przez naszego anestezjologa.
    • Otrzymuje odpowiednie leki przeciwbólowe i przeciwzapalne.
    • Najczęściej zwierzę pozostaje na jedną lub dwie doby w szpitalu do czasu, aż minie obrzęk i ból pooperacyjny. 
    • W szpitalu podawane są leki znieczulające miejscowe do blokady przeciwbólowej operowanego obszaru lub silne narkotyczne leki przeciwbólowe, które nie mogą być zastosowane w domu.
    • Ważna jest rehabilitacja, która może obejmować kontrolowane ćwiczenia, fizjoterapię i regularne wizyty kontrolne u lekarza weterynarii.

TPLO jest techniką, która znacząco poprawia funkcjonalność stawu kolanowego po zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego, zmniejszając ból i przywracając sprawność ruchową. Należy zaznaczyć, że jest to obecnie pierwsza metoda z wyboru leczenia zerwanego więzadła krzyżowego u zwierząt.

Często zadawane pytania: 

Czy operacja CCL musi być wykonana natychmiast, czy mogę poczekać?

Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (CCL) nie wymagają natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Jednak kolano jest niestabilne i piszczel przesuwa się do przodu za każdym razem, gdy Twój zwierzak obciąża zranioną nogę – jest to bardzo bolesne dla zwierzęcia. Te niestabilne ruchy powodują oczywiście stan zapalny i dalsze uszkodzenia wewnętrznych struktur stawu kolanowego. Chirurgiczna stabilizacja kolana przywraca staw do bardziej normalnego stanu, zatrzymuje dalsze uszkodzenia i pozwala na gojenie się zapalonych tkanek. Warto pamiętać, że badania wykazują, iż wcześniejsza operacja skutkuje szybszym i pełniejszym powrotem do zdrowia i lepszą jakością życia zwierzęcia.

Ile kosztuje operacja TPLO?

Koszt operacji TPLO zależy od kilku czynników, takich jak wielkość psa, pracy techników, lekarzy weterynarii i stopnia uszkodzenia stawu kolanowego. Zazwyczaj mieści się między 4500 a 6000 złotych. Cena obejmuje nie tylko samą operację, ale także dodatkowe zdjęcia rentgenowskie bezpośrednio przed i po operacji, znieczulenie w trakcie zabiegu oraz leki pooperacyjne. Dodatkowe koszty mogą obejmować: hospitalizację, wizyty kontrolne, kontrolne zdjęcia RTG oraz fizjoterapię po operacji.

Jak rozpoznać, czy mój pies wymaga operacji TPLO?

Decyzja o konieczności operacji TPLO opiera się na dokładnym badaniu przeprowadzonym przez weterynarza. Typowe objawy wskazujące na potrzebę operacji to przewlekła kulawizna, trudności w wstawaniu lub chodzeniu oraz niestabilność stawu kolanowego obserwowana podczas badania fizykalnego.

Czy są jakieś wymagania przedoperacyjne przed zabiegiem TPLO?

Tak. Przed operacją TPLO lekarz weterynarii zleci wykonanie zdjęcia rentgenowskiego i pełne badania krwi, aby upewnić się, że pies nie ma problemów zdrowotnych, które mogłyby wpłynąć na przebieg zabiegu. Zdjęcie rentgenowskie kolana jest potrzebne do dokładnej diagnozy uszkodzenia i oceny nachylenia plateau piszczeli. Badania krwi ocenią ogólny stan zdrowia zwierzęcia i pozwolą na dobór metody znieczulenia miejscowego i ogólnego. Może być także konieczne wykonanie echa serca, jeżeli są ku temu wskazania.

Jak długo trwa operacja TPLO?

Przed samą operacją weterynarz – anestezjolog podaje ogólne znieczulenie, a technicy weterynarii przygotowują nogę pacjenta, co zajmuje około godziny, w zależności od wielkości psa. Sama operacja trwa zazwyczaj od 45 minut do jednej godziny.

Jakie są potencjalne ryzyka i komplikacje związane z operacją TPLO?

Jak każda operacja, TPLO niesie pewne ryzyko. Chociaż uważana jest za bezpieczną, potencjalne komplikacje obejmują infekcje, niewydolność implantu, opóźnione gojenie i w rzadkich przypadkach uszkodzenie nerwów. Ryzyko jest minimalne, gdy zabieg przeprowadza doświadczony chirurg. Warto omówić wszelkie obawy z lekarzem weterynarii przed operacją, aby zminimalizować ryzyko.

Jakie są długoterminowe efekty operacji TPLO?

Długoterminowe wyniki są zazwyczaj pozytywne, a psy wracają do normalnej lub prawie normalnej funkcji po operacji TPLO. Po pomyślnym okresie rekonwalescencji psy odzyskują zdolność do biegania, zabawy i aktywności fizycznej. Jednak pewne czynniki, takie jak istniejące wcześniej schorzenia stawów lub artretyzm, mogą wpływać na długoterminową prognozę i ogólną jakość życia psa.

Jak długo mój pupil  będzie kulał po operacji CCL?

Rekonwalescencja po operacji CCL, niezależnie od metody naprawy, jest stopniowym procesem rehabilitacyjnym. Zwierzęta mogą oczekiwać poprawy w ciągu kilku miesięcy. Większość psów zacznie stawiać łapę na ziemi po dwóch tygodniach, a po 6-8 tygodniach będą zaczynały obciążać operowaną kończynę podczas chodzenia. Należy pamiętać, że jest to uraz ortopedyczny i operacja, więc należy spodziewać się pewnego stopnia kulawizny przez pierwsze dwa miesiące, aż stan zapalny tkanek i stawu ustąpi.

Jak długo potrwa, zanim mój pies będzie chodził normalnie po operacji TPLO?

Większości zwierząt zajmuje około ośmiu tygodni, aby kość się zrosła, a niektórym nawet 12-14 tygodni. Ważne jest, aby przez pierwsze osiem tygodni unikać jakiejkolwiek aktywności bez smyczy lub ćwiczeń, dopóki kość się w pełni nie zagoi. Zalecamy krótkie, kontrolowane spacery na smyczy dwa tygodnie po operacji TPLO, początkowo kilka razy dziennie po 5-10 minut, a następnie stopniowe wydłużanie spacerów w miarę ustępowania stanu zapalnego i poprawy.


012400124_DADOS-JOANNA_BERTA_0-1200x1200.jpg

23 maja 2024 Leczenie

Zapobiegawcza Gastropeksja

Syndrom rozszerzenia i skrętu żołądka (GDV) to poważne schorzenie, w którym żołądek ulega nadmiernemu rozszerzeniu, często prowadząc do skrętu narządu o 180 stopni lub więcej. Konsekwencje skrętu obejmują zaburzenia powrotu żylnego, wstrząs, martwicę żołądka, arytmie serca, kwasicę i rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC), co czyni to schorzenie prawdziwym nagłym przypadkiem chirurgicznym. Nawet w 33% przypadków, pomimo agresywnej terapii medycznej i przeprowadzenia operacji, skręt żołądka może prowadzić do śmierci zwierzęcia.

Czynniki Ryzyka

Do czynników predysponujących do tego schorzenia należą: wiek, płeć, nadmierna utrata masy ciała, stres, jednak najważniejszym czynnikiem jest wielkość psa. Najbardziej narażone są psy dużych i olbrzymich ras, takie jak:

  • Dog Niemiecki
  • Owczarek Niemiecki
  • Seter Irlandzki
  • Wyżeł Weimarski
  • Bullmastiff
  • Basset Hound
  • Gordon Seter
  • Airedale Terrier
  • Chart Rosyjski
  • Akita Inu

Zapobiegawcza Gastropeksja

Zapobiegawcza gastropeksja polega na stworzeniu trwałego połączenia między ścianą brzuszną a ścianą żołądka. Jest to szczególnie ważne dla psów dużych ras, które są bardziej narażone na GDV. W naszej klinice oferujemy możliwość przeprowadzenia zapobiegawczej gastropeksji podczas rutynowej sterylizacji (kastracji).

Gastropeksja u Samic

U samic można przeprowadzić zapobiegawczą gastropeksję podczas sterylizacji, wykonując trzeci dostęp operacyjny około 3-5 cm za ostatnim żebrem. Przez ten otwór żołądek jest izolowany, nacinany i zszywany do ściany brzusznej za pomocą techniki wspomaganej laparoskopowo, tworząc ranę chirurgiczną o długości około 4 cm.

Gastropeksja u Samców

U samców wykonuje się dwa nacięcia: jedno za pępkiem i drugie równolegle do ostatniego żebra. W przypadku obu płci, ból pooperacyjny i czas rekonwalescencji są znacznie skrócone, a efekty estetyczne są lepsze w porównaniu z tradycyjną gastropeksją.

Rutynowa Sterylizacja (Kastracja)

Sterylizacja (kastracja) to rutynowy zabieg chirurgiczny wykonywany w celu usunięcia narządów rozrodczych zwierzęcia, co zapobiega rozmnażaniu i przynosi szereg korzyści zdrowotnych i behawioralnych.

Kastracja Samców

U samców kastracja polega na usunięciu jąder przez małe nacięcie w okolicy moszny lub pachwiny. Procedura jest szybka, a zwierzę zazwyczaj wraca do normalnej aktywności w ciągu kilku dni. Kastracja zmniejsza ryzyko zachorowania na pewne rodzaje nowotworów oraz eliminuje ryzyko chorób prostaty.

Sterylizacja Samic

U samic sterylizacja polega na usunięciu jajników i macicy przez nacięcie w brzuchu. Procedura jest nieco bardziej skomplikowana niż kastracja samców, ale również przynosi liczne korzyści zdrowotne, takie jak zmniejszenie ryzyka zachorowania na nowotwory sutka i eliminacja ryzyka ropomacicza.

Zalecenia dla Właścicieli

Nawet po przeprowadzeniu zapobiegawczej gastropeksji, właściciele psów o wysokim ryzyku GDV powinni:

  • Podzielić dzienną porcję jedzenia na kilka posiłków.
  • Unikać szybkiego spożywania pokarmu przez psa.
  • Unikać narażania psa na silny stres.

Opieka Pooperacyjna

Chociaż gastropeksja i sterylizacja są operacjami mało inwazyjnymi, aby zapewnić szybkie gojenie się ran chirurgicznych i uniknąć infekcji lub rozejścia się rany, należy:

  • Zapobiegać lizaniu rany (używając kołnierza ochronnego, tzw. kołnierza Elżbiety).
  • Ograniczyć ruchliwość psa w okresie bezpośrednio pooperacyjnym.

W naszej klinice weterynaryjnej oferujemy zarówno zapobiegawczą gastropeksję, jak i rutynową sterylizację (kastrację), aby zapewnić Twojemu pupilowi długie i zdrowe życie. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji i umówić się na konsultację.


IMG_7214
IMG_3071
IMG_0598
weterynarz lublin anestezjolog

15 maja 2024 Leczenie

Proces narkozy w naszej klinice

Narkoza wziewna w odgrywa niezwykle istotną rolę w zapewnieniu zwierzętom bezpiecznego i skutecznego przebiegu zabiegów.

Proces ten pozwala na kontrolowaną i przewidywalną utratę świadomości oraz znieczulenie, co umożliwia przeprowadzenie różnorodnych procedur, od rutynowych zabiegów, takich jak zabiegi stomatologiczne czy sterylizacja, po bardziej zaawansowane operacje chirurgiczne czy diagnostyczne.

Kontrolowana i Przewidywalna Utrata Świadomości

Narkoza pozwala na kontrolowaną i przewidywalną utratę świadomości oraz znieczulenie, co umożliwia przeprowadzenie różnorodnych procedur. Od rutynowych zabiegów, takich jak stomatologiczne czy sterylizacja, po bardziej zaawansowane operacje chirurgiczne czy diagnostyczne.

Ocena Stanu Zdrowia Zwierzęcia

Początek znieczulenia wiąże się z oceną stanu zdrowia zwierzęcia przez lekarza weterynarii. Obejmuje to kompleksowe badanie kliniczne oraz analizę historii zdrowia, co pozwala na indywidualne dostosowanie procedury narkozy do potrzeb pacjenta. Weterynarz uwzględnia rodzaj i zakres planowanej operacji oraz ewentualne czynniki ryzyka, takie jak wiek i stan zdrowia zwierzęcia.

Metody Podawania Leków Anestetycznych

Proces narkozy może obejmować różne metody podawania leków anestetycznych. Najczęściej stosowane metody to:

  • Narkoza wziewna: Zwierzę wdycha specjalne gazy anestetyczne.
  • Narkoza dożylno-mięśniowa: Leki są podawane bezpośrednio dożylnie lub domięśniowo.

Wybór metody zależy od rodzaju i czasu trwania operacji, stanu zdrowia pacjenta oraz dostępności odpowiedniego sprzętu i personelu weterynaryjnego.

Monitorowanie i Opieka

Podczas całego procesu narkozy wziewnej w naszej klinice, zwierzę pozostaje pod stałą opieką doświadczonego zespołu weterynaryjnego, który monitoruje jego parametry życiowe oraz reakcje na leki anestetyczne. Dysponujemy zaawansowanym sprzętem monitorującym, który umożliwia ciągłą kontrolę stanu zwierzęcia. Lekarz weterynarii podejmuje środki ostrożności, aby zminimalizować ryzyko powikłań, dostosowując dawki leków i monitorując reakcje zwierzęcia na narkozę.

Skutki Uboczne i Opieka Pooperacyjna

Skutki uboczne narkozy wziewnej mogą obejmować nudności, senność, zaburzenia równowagi czy inne objawy. Jednak większość zwierząt powraca do pełnej sprawności w stosunkowo krótkim czasie po wybudzeniu, pod warunkiem odpowiedniej opieki i rehabilitacji pooperacyjnej.

Zaufanie i Bezpieczeństwo

Dla opiekunów zwierząt ważne jest zaufanie do lekarzy weterynarii i zespołu pracującego w klinice. Lekarze weterynarii podejmują wszelkie możliwe środki, aby zapewnić bezpieczeństwo i komfort zwierzęcia podczas procedur związanych z narkozą oraz informują opiekunów o zaleceniach dotyczących opieki pooperacyjnej. Dzięki narkozie wziewnej zwierzęta mogą otrzymywać skuteczną, przewidywalną i bezbolesną pomoc medyczną, co przyczynia się do ich zdrowia, dobrostanu oraz poprawy jakości życia.

Jak przebiega znieczulenie ogólne?

Zanim przystąpi się do samej procedury, konieczna jest staranna ocena stanu zdrowia pacjenta przez weterynarza anestezjologa. Podczas tej oceny zbiera się wywiad medyczny, uwzględniający także ewentualne alergie zwierzęcia. Ustala się też jakim gazem będzie znieczulane zwierzę. Prowadzimy znieczulenie na najlepszych anestetykach, w tym na desfluranie

W trakcie całego procesu zwierzę pozostaje pod ciągłym nadzorem, korzystając z zaawansowanego sprzętu monitorującego. Elektrody EKG, pulsoksymetr oraz mankiet do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi umożliwiają precyzyjne śledzenie jego parametrów życiowych. Przed samym znieczuleniem zwierzę może otrzymać przez kilka minut 100-procentowy tlen poprzez maskę, co stanowi dodatkową rezerwę tlenu w razie ewentualnych trudności podczas intubacji. Cały ten proces ma na celu zapewnienie bezpiecznego i skutecznego przebiegu znieczulenia oraz minimalizację ryzyka powikłań.

Wprowadzenie w znieczulenie

Weterynarz anestezjolog, zwykle za pomocą kaniuli dożylnie lub poprzez inhalację, aplikuje zwierzęciu leki znieczulające. Te specjalne substancje wpływają na centralny układ nerwowy, prowadząc do szybkiego wprowadzenia zwierzęcia w stan nieświadomości i braku wrażliwości na ból. W większości operacji zwierzęta są intubowane. Procedura ta polega na włożeniu rurki intubacyjnej przez gardło zwierzęcia do tchawicy, umożliwiając mechaniczne wspomaganie oddychania podczas znieczulenia.

Podtrzymywanie narkozy

Podczas podtrzymywania znieczulenia ogólnego, zwierzę jest stale monitorowane pod kątem kluczowych parametrów życiowych, takich jak ciśnienie krwi, tętno, poziom tlenu we krwi, aktywność serca oraz stężenie dwutlenku węgla i środka anestetycznego (sewofluranu, izofluranu, desfluranu), a także temperaturę ciała. Dodatkowo, weterynarz anestezjolog stale dostarcza zwierzęciu odpowiednie leki znieczulające, które utrzymują je w stanie nieświadomości. Monitoruje on również poziom znieczulenia i reguluje dawkę leków, aby zapewnić odpowiedni stopień znieczulenia. Często korzysta z urządzeń monitorujących EEG lub monitorów indeksu głębokości znieczulenia, które pomagają ocenić poziom zanurzenia w narkozie.

Podczas znieczulenia zwierzę może być podłączone do respiratora, który wspomaga oddychanie. Weterynarz kontroluje i dostosowuje parametry wentylacji, aby zapewnić właściwy poziom tlenu i dwutlenku węgla we krwi zwierzęcia. W celu zabezpieczenia zwierzęcia przed bólem, przed rozpoczęciem zabiegu, lekarz anestezjolog wykonuje znieczulenie regionalne / miejscowe nerwów, splotów nerwowych za pomocą specjalnego stymulatora nerwów i aparatu USG. Blokada regionalna pozwala na całkowite zniesienie czucia bólu z określonej okolicy ciała w czasie zabiegu i jeszcze po nim. Dzięki takim nowoczesnym metodom możliwe jest zmniejszenie ilości i dawek leków podawanych ogólnie, co przekłada się na mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych.

Zwierzęta w czasie zabiegów dogrzewane są za pomocą specjalnych mat grzewczych, kocy oraz urządzeń emitujących ciepłe powietrze. Zwiększa to komfort pacjenta w okresie okołoznieczuleniowym.

Wyjście z narkozy

W końcowej fazie operacji stopniowo ogranicza się podawanie leków znieczulających dożylnie. Jednocześnie zmniejszaj się stężenie gazów znieczulających, aż do ich całkowitego zaprzestania. W tym czasie zwiększa się dopływ świeżego powietrza, a zwierzę poddawane jest kontroli oddechu przy użyciu 100% tlenu. Gdy zwierzę zaczyna samodzielnie oddychać, usuwa się wszelkie nadmiary wydzieliny z jamy ustnej i gardła, a także usuwa rurkę intubacyjną. Następnie zwierzę przenosi się do wybudzania i rekonwalescencji, gdzie nadzorowany jest jego stan, a także monitoruje się ewentualne powikłania pooperacyjne. W naszej klinice zapewniamy ciągłą opiekę anestezjologiczną, również w nocy, co umożliwia nam szybką reakcję na ewentualne komplikacje po zabiegu.


weimaraner-1381183_1280
Szczeniak

27 grudnia 2023 Leczenie

Przyjęcie szczeniaka do rodziny to wyjątkowy moment pełen emocji. Nowy członek rodziny wnosi radość i entuzjazm, które potrafią odmienić domową atmosferę, dając mnóstwo szczęścia i niezapomnianych chwil. Jednak decyzja o przyjęciu psa wiąże się z dużą odpowiedzialnością i wymaga odpowiedniego przygotowania, aby zapewnić nowemu pupilowi dobrostan i szczęśliwe życie. Oto, co warto wiedzieć, zanim wprowadzisz do swojego domu nowego, futrzanego przyjaciela.

Przyjęcie szczeniaka: ważna decyzja

Zasoby finansowe i czasowe
Przed podjęciem decyzji o przyjęciu szczeniaka upewnij się, że posiadasz wystarczające zasoby finansowe i czasowe, aby zapewnić mu odpowiednią opiekę. Oprócz początkowych kosztów zakupu lub adopcji, musisz uwzględnić codzienne wydatki na karmę, regularne wizyty u weterynarza, akcesoria oraz potencjalne niespodziewane wydatki zdrowotne.
Szczenięta wymagają także dużo uwagi, konsekwentnego treningu oraz regularnej aktywności fizycznej. Jeśli Twój harmonogram nie pozwala na poświęcenie im odpowiedniej ilości czasu, rozważ przyjęcie psa w bardziej sprzyjającym momencie.

Ubezpieczenie
Coraz więcej firm oferuje ubezpieczenia dla zwierząt domowych, które mogą pomóc pokryć koszty leczenia w przypadku choroby lub nagłych wypadków. Warto zapoznać się z dostępnymi ofertami i wybrać ubezpieczenie, które zabezpieczy Cię przed wysokimi kosztami leczenia w przyszłości.

Przestrzeń w domu
Szczeniak potrzebuje bezpiecznego miejsca do zabawy i swobodnego poruszania się. Upewnij się, że Twój dom oraz ewentualny ogród są odpowiednio przygotowane, by sprostać potrzebom małego, energicznego czworonoga. Zabezpiecz potencjalnie niebezpieczne przedmioty oraz stwórz przestrzeń, w której szczeniak będzie czuł się komfortowo i bezpiecznie.

Rasa psa i jej potrzeby
Przed wyborem konkretnej rasy psa warto dokładnie zapoznać się z jej charakterystyką, potrzebami oraz potencjalnymi problemami zdrowotnymi. Nie każda rasa będzie pasować do Twojego stylu życia. Na przykład buldog francuski, choć uroczy, może być podatny na poważne problemy zdrowotne związane z budową anatomiczną. Skonsultuj się z weterynarzem lub specjalistą, aby upewnić się, że wybierasz psa, który będzie odpowiedni dla Twojej rodziny i warunków.

Wybór odpowiedniego hodowcy

Jeśli planujesz zakup psa z hodowli, wybierz odpowiedzialnego hodowcę. Profesjonalni hodowcy dbają o zdrowie swoich zwierząt, przeprowadzając badania genetyczne i starannie dobierając rodziców. W Polsce najstarszym i najpopularniejszym klubem hodowców jest Związek Kynologiczny w Polsce ZKWP pod auspicjami FCI.

Kluczowe wskazówki

  1. Odwiedź hodowlę osobiście
    Zawsze odwiedzaj hodowlę, aby ocenić warunki, w jakich żyją psy, oraz poznać hodowcę. Upewnij się, że zwierzęta są czyste, zdrowe i otoczone troskliwą opieką.
  2. Zdrowie i socjalizacja szczeniąt
    Sprawdź, czy szczenięta są dobrze socjalizowane i zdrowe. Ich zachowanie oraz kontakt z ludźmi i innymi psami to ważny wskaźnik ich przyszłego rozwoju emocjonalnego.
  3. Szczepienia i terminy odbioru
    Szczenię powinno być wydane dopiero co najmniej 2 tygodnie po pierwszym szczepieniu podstawowym przeciw nosówce i parwowirozie (szczepionka Puppy DP). To kluczowy element ochrony zdrowia malucha.
  4. Odrobaczanie i badanie kału
    Upewnij się, że szczenię było odrobaczane. Dodatkowo zapytaj, czy przeprowadzono badanie kału – pozwala to wykryć i zapobiec potencjalnym problemom zdrowotnym.
  5. Dokumentacja weterynaryjna
    Sprawdź, czy w książeczce zdrowia znajdują się pieczątki lekarza weterynarii. Możesz również zadzwonić do Zakładu Leczniczego dla Zwierząt, aby potwierdzić, czy szczenię rzeczywiście było pod opieką weterynarza.

Obowiązki wynikające z przepisów prawnych

Pies powinien być oznakowany. To najbezpieczniejszy sposób na odnalezienie psa w przypadku zgubienia lub ucieczki. Mikroczip zawiera dane właściciela, co umożliwia szybki kontakt w razie potrzeby. Pamiętaj, że za swojego pupila odpowiadasz od chwili jego przyjęcia, dlatego warto być świadomym swoich praw i obowiązków.

Przyjęcie szczeniaka to nie tylko źródło radości i niezapomnianych chwil, ale także poważne zobowiązanie. Świadome planowanie oraz odpowiedzialne podejście to klucz do tego, aby zapewnić zarówno sobie, jak i nowemu pupilowi harmonijne i szczęśliwe życie razem.

Pierwsza wizyta

  • Zaraz po przyjęciu szczeniaka – niezależnie od tego, czy został zakupiony, czy adoptowany, warto odwiedzić lekarza weterynarii w ciągu pierwszych kilku dni, aby sprawdzić stan zdrowia zwierzęcia, omówić kalendarz szczepień, odrobaczania i pielęgnacji.
  • Konsultacja w sprawie żywienia – weterynarz pomoże dobrać odpowiednią dietę dostosowaną do wieku, rasy i potrzeb psa.

IMG_7762
IMG_7784
IMG_7794
IMG_7760
IMG_7826
IMG_7818
IMG_7845
IMG_7866

18 sierpnia 2023 Leczenie

Zabieg TPLO jest metodą leczenia urazu stawu kolanowego

Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego (CCL – Cranial Cruciate Ligament) to jedna z najczęstszych przyczyn kulawizny u psów. Więzadło krzyżowe przednie to struktura w stawie kolanowym, odpowiadającą za stabilność kości piszczelowej względem kości udowej podczas poruszania się zwierzęcia. Do uszkodzenia najczęściej dochodzi przy jego długotrwałym nadwyrężeniu, rzadko jest to wynik pojedynczego urazu. Leczeniem z wyboru jest zabieg chirurgiczny.

W Klinice Szmaragdowej wykonujemy zabiegi techniką TPLO, CWO, TTA i szwu bocznego. Zabieg TPLO u psa pozwala zwierzęciu wrócić do pełnej sprawności, a niekiedy nawet do uprawiania psich sportów.

TPLO u psa – objawy uszkodzenia więzadła krzyżowego

Do uszkodzenia więzadeł predysponowane są psy ras dużych, jak też olbrzymich. Najczęstsze przypadki zerwania więzadła krzyżowego obserwujemy u owczarków niemieckich, rottweilerów, labradorów czy berneńskich psów pasterskich. Niekiedy schorzenie to dotyka także psów obciążonych znaczną nadwagą, otyłych. Na uszkodzenie nie ma wpływu wiek zwierzęcia. Ostatnio coraz częściej diagnozujemy tę przypadłość także u ras małych i kotów. Jednocześnie częstym problemem towarzyszącym jest też zwichnięcie rzepki, które stwarza dodatkowe wyzwanie dla chirurga i zespołu.

Do objawów uszkodzenia więzadła krzyżowego należy kulawizna o różnym stopniu nasilenia. Od lekkiej, związanej z przeprostem stawu skokowego, do ciężkiej kulawizny z niemożliwością obciążania kończyny. Pies zaczyna wybierać także wyższe obiekty do siedzenia, aby nie wywierać nacisku na kończynę.

Diagnoza

Brak stabilności stawu kolanowego związanego z CCL często skutkuje podwinięciem lub rozdarciem łąkotek oraz szybko nasilającymi się zmianami zwyrodnieniowymi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym. Lekarz weterynarii wykonuje test szuflady, jak również test kompresji. Badania te często wykonujemy w sedacji, ponieważ pozwala to pozbyć się oporów mięśniowych. Wprowadzenie zwierzęcia w sen nie powoduje bólu, a zarazem znosi napięcie mięśniowe. Niewątpliwie wspomagającym badaniem jest USG stawu kolanowego, pozwalające ocenić łąkotkę przyśrodkową oraz ciało tłuszczowe. Ponadto, równie ważne jest badanie RTG stawów, które pozwala ukazać zaawansowanie problemu. Badanie obrazowe ujawnia ewentualny stopień zmian zwyrodnieniowych, jak też zapalnych.

Zabieg TPLO

Warto pamiętać, że uszkodzone więzadło samo nigdy się nie zrośnie!

Leczenie opiera się na zabiegu chirurgicznym tzw. osteotomii poziomującej kości piszczelowej. W klinice wykonujemy zabieg techniką TPLO, CWO, TTA oraz szwu bocznego. Metoda dobierana jest indywidualnie do pacjenta i umożliwia całkowity powrót do sprawności. Leczenie zachowawcze lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi daje tylko chwilową poprawę, a długotrwałe podawanie sterydów lub leków niesterydowych (tzw. NLPZóW) może odbić się na zdrowiu naszego pupila.

Postępowanie przed i po zabiegu

Rekonwalescencja po operacji trwa około 6 tygodni i wiąże się z kontrolowanymi spacerami na smyczy, unikaniem gwałtownych ruchów, aportu oraz skakania. Na kilka dni po zabiegu zakładany jest opatrunek uciskowy lub zalecane są masaże rehabilitacyjne. Operujemy pacjentów w każdym wieku. U psów starszych powyżej 8. roku życia zalecana jest konsultacja kardiologiczna i echo serca przed zabiegiem. Anestezjolodzy dbają o to, by zmniejszyć ryzyko, jakie niesie za sobą zastosowanie znieczulenia ogólnego. Zabiegi zawsze wykonujemy w znieczuleniu wziewnym z użyciem desfluranu, sewofluranu lub isofluoranu. Zwierzęta po zabiegu czasami pozostają na 2-3 dni na hospitalizacji w klinice.

Pamiętajmy, że każda kulawizna to objaw bólu u naszego zwierzaka i nawet jeżeli nie słyszymy wyraźnego popiskiwania, to wymaga ona konsultacji ortopedycznej.

Cena zabiegu metodą TPLO

Cena zabiegu niestety nie należy do niskich, a jest to wynik dużego doświadczenia i profesjonalnej wiedzy weterynarzy ortopedów, zdobywanej na wielu szkoleniach. Operacje wymagają poświęcenia czasu, leków, materiałów jednorazowych, płyt stabilizujących wykonanych z tytanu i najwyższej jakości sprzętu medycznego.

Reasumując – nie warto zwlekać z wizytą, kiedy u Twojego pupila wystąpi kulawizna!

Zabieg TPLO w Klinice Szmaragdowej

Zabiegi ortopedyczne w naszej klinice wykonują dr Paulina Kot oraz dr Paweł Adam Mucha
Świadcząc usługi lekarsko-weterynaryjne na najwyższym poziomie pomagamy zwierzętom całodobowo, także w niedziele i święta. Staramy się zapewniać operowanym zwierzakom maksymalny komfort oraz najlepszą opiekę medyczną, która pozwoli im szybko dojść do pełni sił.

Nasz zespół to nie tylko doskonali weterynarze o różnych specjalizacjach, ale także wspaniali asystenci i technicy weterynaryjni, którzy sprawują pieczę nad pupilami przez cały czas ich hospitalizacji w naszej klinice. Cechuje nas wieloletnie doświadczenie, profesjonalizm, a także ogromna miłość do zwierząt, co w połączeniu z najnowocześniejszym sprzętem oraz wyposażeniem gabinetów, pozwala najlepiej zadbać o czworonogi.

Zabiegi TPLO u psów wykonujemy zgodnie z aktualną wiedzą weterynaryjną oraz najnowszymi technikami, które cechują się wysoką skutecznością.

W Klinice Szmaragdowej znajdziesz lekarzy weterynarii, którzy swój zawód wykonują z pasją i empatią do pupili, dlatego możesz nam w pełni zaufać i powierzyć swojego przyjaciela! Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby przywrócić mu pełną sprawność i radość z życia!


4e3d75f5-7b89-4f50-acf6-8c097036cbe1
IMG_9727
IMG_9054

8 sierpnia 2023 LeczenieSchorzenia

W ostatnim czasie zaobserwowaliśmy zwiększoną ilość pacjentów wykazujących objawy potocznie zwanego „kaszel kenelowy”. Z tego powodu chcemy podzielić się z Państwem kilkoma faktami dotyczącymi tej jednostki chorobowej.

Kaszel Kenelowy – inaczej zakaźny zespół oddechowy psów (CIRD)/zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli/zakaźne zapalenie krtani i tchawicy to choroba wywoływana przez wiele czynników, zarówno wirusowych, jak i bakteryjnych. Najczęściej występuje u psów o obniżonej odporności, szczególnie przebywających w większych skupiskach, w każdym wieku.

Główne objawy kliniczne lub symptomy choroby to:

  • napadowy kaszel
  • kichanie
  • obustronny śluzowy lub ropny wypływ z nosa
  • krztuszenie, wymioty
  • tkliwa krtań, tchawica
  • brak apetytu
Ciężkość objawów, z jakimi pojawia się ten kaszel, zależy od układu odpornościowego psa oraz liczby i rodzaju zaangażowanych czynników zakaźnych. Kaszel jest zazwyczaj dość silny i może powodować odruchy wymiotne, którym towarzyszy wydzielanie śliny. Ten ostatni objaw jest szczególnie podstępny, ponieważ często prowadzi właściciela do błędnego uznania problemu za epizod dolegliwości żołądkowych, co utrudnia postawienie właściwej diagnozy i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli jest chorobą bardzo zaraźliwą – do jej transmisji wystarczy chwilowy kontakt z zarażonym osobnikiem np. podczas spaceru.

Do najczęstszych patogenów wywołujących CIRD należą:

A) z czynników wirusowych:
  • adenowirus psów typu 2
  • wirus parainfluenzy psów
  • herpeswirus psów typu 1
  • wirus nosówki psów
  • koronawirus oddechowy psów
B) z czynników bakteryjnych:
  • Bordetella bronchiseptica
  • Mycoplasma cynos

Jak uniknąć zachorowania psa?

Szczepienia dodatkowe są to szczepienia, które są zalecane do wykonania u danego zwierzęcia, jeśli występuje duże ryzyko styczności z danym czynnikiem zakaźnym, jednakże nie są już one obowiązkowe. Przykładem takiego szczepienia jest szczepienie na zakaźne zapalenie oskrzeli i tchawicy u psów.

W naszej klinice zawsze można umówić się na szczepienie przez Vetineo lub Wettermin.

Leczenie

Terapia opiera się na zastosowaniu celowanych antybiotyków, które zwalczają bakterie odpowiedzialne za tę chorobę. W cięższych przypadkach może być konieczne podanie leków przeciwzapalnych oraz przeciwkaszlowych.

Kiedy należy szczepić przeciwko CIRD?

Szczepienie na kaszel kenelowy wskazane jest przypadku kontaktu psa z dużą ilością innych psów. Najczęściej są to hodowle lub czas, kiedy pies będzie przebywał w hotelu dla zwierząt, na wystawie albo wybiera się na zawody. Kiedy w okolicy zamieszkania występuje podwyższenie zachorowań na tę jednostkę, również  należy rozważyć takie szczepienie.

Szczepienie jest dostępne w formie donosowej i iniekcyjnej.  Preparaty dostępne na rynku oferują różny czas ochrony oraz ilość dawek. W zależności od preparatu odporność może utrzymywać się już po jednej dawce przez około rok. Dostępne są też produkty, które podawane są w kilku dawkach.

Jeżeli zauważyłeś u swojego psa podobne objawy, to należy się zgłosić do lekarza weterynarii w celu postawienia odpowiedniej diagnozy i ewentualnego leczenia oraz ustalenia profilaktyki na następny okres.


histologia.jpeg

13 kwietnia 2018 Bez kategoriiLeczenie

Histologia – Klucz do Zrozumienia Chorób Tkanek

Czym jest histologia?

Histologia to nauka zajmująca się badaniem tkanek i komórek pod mikroskopem. Dzięki niej możemy dowiedzieć się, jak wyglądają i funkcjonują tkanki w organizmach zwierząt. Tkanki te pobiera się za pomocą biopsji (małego zabiegu pobierającego próbkę tkanki) lub podczas autopsji (badania pośmiertnego). U nas w klinice przeprowadzamy badania histologiczne: cytologię i histopatologię – jest to połączenie dwóch terminów: histologia (nauka o tkankach) i patologia (nauka o chorobach)

Jak przebiega analiza histologiczna lub histopatologiczna?

Po pobraniu próbki tkanki, utrwala się ją w specjalnym płynie (formalinie), a następnie wysyła do laboratorium. Tam anatomo-patolog wykonuje szereg czynności:

  1. Fiksacja – utrwalenie tkanki w formalinie.
  2. Odwodnienie – usunięcie wody z próbki.
  3. Inkluzja – umieszczenie próbki w wosku.
  4. Cięcie – krojenie próbki na cienkie plasterki.
  5. Barwienie – nanoszenie barwników na próbkę.
  6. Montaż – umieszczenie próbki na szkiełku mikroskopowym.
  7. Obserwacja – badanie próbki pod mikroskopem.

Te etapy zajmują czas, dlatego wyniki badania histologicznego mogą być dostępne po kilku dniach. Jednak w przeciwieństwie do szybszej cytologii (badania komórek), histologia daje dokładniejsze i pewniejsze wyniki, ponieważ pokazuje pełny obraz tkanki, a nie tylko pojedyncze komórki.

Co można dowiedzieć się z badania histologicznego?

Badanie histologiczne pozwala na uzyskanie wielu ważnych informacji, takich jak:

  • Diagnoza – określenie rodzaju choroby.
  • Kompletność wycięcia – sprawdzenie, czy zmiana chorobowa została całkowicie usunięta.
  • Stopień złośliwości – jeśli dotyczy nowotworu.

Te informacje są niezbędne do ustalenia, na jakim etapie jest choroba, prognozowania i planowania leczenia.

Barwienia histologiczne

Aby lepiej zobaczyć komórki pod mikroskopem, używa się różnych barwników. Najczęściej stosuje się hematoksylinę-eozynę, która barwi jądra komórek na niebiesko, a resztę komórki na różowo. Czasem potrzebne są inne barwniki, np.:

  • Barwienie Fontana – do barwienia melaniny, używane do rozpoznawania czerniaków.
  • Błękit toluidyny – do barwienia komórek tucznych.
  • Czerwony Kongo – specyficzny dla amyloidu.

Nowoczesne techniki

Nowe techniki, takie jak immunohistochemia, wykorzystują przeciwciała do identyfikacji specyficznych białek w tkankach. Przykłady to:

  • Cytokeratyny – obecne w komórkach nabłonkowych.
  • Wimentyna – w komórkach tkanki łącznej.
  • Białka KIT i Ki-67 – używane do oceny nowotworów komórek tucznych.

Te techniki pomagają dokładnie zidentyfikować komórki i określić ich rodzaj, co jest kluczowe dla leczenia nowotworów.

Dlaczego histologia jest ważna?

Histologia jest niezbędnym etapem w diagnozowaniu chorób i planowaniu leczenia. Dzięki niej możemy:

  1. Postawić dokładną diagnozę – określić, co dokładnie jest nie tak.
  2. Określić stopień zaawansowania choroby – wiedzieć, jak poważna jest sytuacja.
  3. Zaplanować odpowiednie leczenie – dobrać najlepszą terapię.

Przykłady zastosowań histopatologii

  • Diagnostyka nowotworów – Identyfikacja i klasyfikacja guzów, ocena ich złośliwości.
  • Choroby zapalne – Badanie tkanek w celu identyfikacji przyczyn stanów zapalnych.
  • Choroby autoimmunologiczne – Analiza zmian w tkankach spowodowanych przez atak układu odpornościowego na własne komórki.

Jakie są główne cele cytologii?

  1. Diagnoza chorób – Cytologia pozwala na wykrywanie i diagnozowanie różnych schorzeń, w tym nowotworów, infekcji, stanów zapalnych i zmian przedrakowych.
  2. Ocena charakteru zmian – Pomaga określić, czy zmiany są łagodne czy złośliwe.
  3. Monitorowanie terapii – Może być używana do oceny skuteczności leczenia i monitorowania postępów choroby.

Dlaczego cytologia jest ważna?

  • Jest szybka i mniej inwazyjna – Pozwala na szybką diagnozę przy minimalnym dyskomforcie dla pacjenta.
  • Wykrywa wcześnie zmiany chorobowe – Jest szczególnie przydatna w wczesnym wykrywaniu zmian przedrakowych i nowotworowych.
  • Wspomaga monitorowanie – Umożliwia ocenę skuteczności leczenia i monitorowanie postępów choroby.

 

W połączeniu z innymi metodami diagnostycznymi, takimi jak cytologia, ultrasonografia czy tomografia komputerowa, histologia pomaga zapewnić zwierzętom najlepszą możliwą opiekę i jakość życia.


© 2018 Klinika Szmaragdowa. Realizacja strony: Agencja OXY Lublin